کودکانمان به خانه باز خواهند گشت؟

۳۰نماجوان-آرام-برنامه های گروه کودک و نوجوان شبکه جام جم

رسانه های تصویری و تلویزیون یکی از گزینه های بسیار تاثیر گذار در زمینه رشد وتربیت کودکان ونوجوانان خواهند بود. لذا نگاهی کلی به برنامه های گروه کودک و نوجوان شبکه  جام جم ویژه ایرانان مقیم خارج از کشور می اندازیم .

کارشناسان تخمین میزنند که در سال ۲۰۱۰ بیش از ۵ میلیون ایرانی در خارج از کشورشان به سر میبرده اند و قطعا رقم قابل توجهی از این تعداد را خردسالان و کودکان تشکیل میدهند. خردسالان و کودکانی که گاها خارج از کشور متولد شده اند و یا سالهای طولانی از کودکی خویش را به دور از وطن سر میکنند. این کودکان امروز در صورت مدریت درست قطعا میتوانند آینده سازان کشورمان باشند.

اما با توجه به سیستم آموزشی و رسانه ای حاکم بر اکثرکشور های غربی و در صورت عدم توجه و مدیریت درست تصویری نه چندان خوشایند از وطن خویش را دریافت خواهند کرد .

اما چگونه میتوان با وجود فاصله های جغرافیایی و محیطی این کودکان را با مفاهیم والای فرهنگی و دینی ایران آشنا کرد و تصویری درست و پایدار در ذهن آن ها به ثبت رسانید؟

قطعا رسانه های تصویری و تلویزیون یکی از گزینه های بسیار تاثیر گذار در این زمینه خواهند بود. لذا نگاهی کلی به برنامه های گروه کودک و نوجوان شبکه  جام جم می اندازیم . به طور مثال خونه خاله ، شاخ طلا و آبرنگ را میتوان از این دسته برنامه ها برشمرد.

اما آیا واقعا این برنامه ها مناسب این گروه ویژه از کودکان هستند؟ آیا دغدغه های روزانه ی آن ها را پوشش می دهند ؟ آیا جذابیت این برنامه ها به گونه ای هست که بتواند با کانال های کودک و سایر امکانات رسانه ای که کودکان در دنیای امروز غرب در دسترس دارند رقابت کنند ؟

خلاقیت و تونع در ایجاد فضاهای فانتزی و دوست داشتنی برای کودکان از ویژگی های انکار ناپذیر برنامه های کودک رسانه های غربیست.برنامه هایی که با استفاده از نور،رنگ،موسیقی،رقص و تیپ سازی بچه ها را ساعت ها پای تلویزیون می نشانند.

تنها نگاهی گذرا و چند ساعته به این برنامه ها و یا گپ و گفتی کوتاه با کودکانی که خارج از کشور زندگی میکنند کافیست که متوجه شوید جواب این سوال ها منفی هستند.

نکته ی جالب ماجرا این جاست که حتی اگر این برنامه ها را با تولیدات شبکه های داخلی هم مقایسه کنیم میبینیم که به مراتب ضعیف تر عمل کرده اند و گویی که مسئولین سرمایه و وقت کمتری را صرف ساختشان نمونداند . از دکور برنامه گرفته تا موسیقی و شعر ها که به هیچ عنوان نه از لحاظ کیفی قوی هستند و قابل رقابت با محصولات داخلی و خارجی دیگر و نه از لخاظ محتوایی سازگاری با محیط زندگی کودکان دارند.

متن و محتوای این دسته برنامه ها هم که خود گویای عدم استفاده از کارشناسان است . در متن ها با لحن هایی نصیحت گونه با کودکانی که اصلا نمی دانند سف نانوایی چیست از رعایت حق در سف نانوایی سخن میگویند!!

اکثریت این برنامه ها با کپی برداری ناشیانه ای از برنامه های داخلی تلویزیون سعی در جذب مخاطب دارند غافل از این که مخاطبانشان نیازهایی بسیار متفاوت دارند.

و سوال اینجاست،آیا کودکان ایرانی سراسر دنیا لایق سرمایه گذاری اقتصادی و زمانی بیشتری از سوی مسئولین نیستند؟

منبع:۳۰نماجوان

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *